Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Σταύρος Ξαρχάκος : ο « καπετάνιος » της Ελληνικής Μουσικής…

Σταύρος Ξαρχάκος : ο « καπετάνιος » της Ελληνικής Μουσικής…

Του Γρηγόρη Παπαεμμανουήλ,
 Καθηγητή Μουσικής-Άρχοντος Πρωτοψάλτου
Δημοτικού Συμβούλου Δήμου Δράμας

Αναδημοσίευση άρθρου από τον Απρίλιο του 2007…




            Σε ένα μοναδικό μουσικό ταξίδι αναμνήσεων και συναισθημάτων μας παρέσυρε ο ανεπανάληπτος Σταύρος Ξαρχάκος και η Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής – πιο ελληνικής δε γίνεται – την Τετάρτη 18 Απριλίου 2007 στο Αθλητικό Πολιτιστικό Κέντρο «Δημήτριος Κραχτίδης» της Δράμας. Δεν ξέρω αν ο σκοπός της εκδήλωσης ήταν η μύηση στην «τέχνη της μουσικής επένδυσης», μιας και τα μουσικά θέματα που επέλεξε ο μεγάλος συνθέτης ήταν από το πλούσιο μουσικό κινηματογραφικό του έργο. Δεν ξέρω αν όλοι όσοι κατέκλισαν με την παρουσία τους το κλειστό γυμναστήριο της Δράμας περίμεναν να δουν και να ακούσουν κάτι συγκεκριμένο. Αυτό που ξέρω είναι ότι η μουσική από τις ταινίες «Τα κόκκινα φανάρια», «Γυμνοί στο Δρόμο» και «Λόλα» ζωντάνεψε μια άλλη Ελλάδα όμορφη…Την Ελλάδα της καρδιάς και της ψυχής, του πάθους και του έρωτα, των αντιθέσεων και των αντιφάσεων, των μεγάλων αποφάσεων και των αδιάκοπων διλημμάτων. Και μαζί ζωντάνεψε συναισθήματα και αισθήσεις παραδομένες στη λήθη και στη λησμονιά.
            Έχουν περάσει δύο μέρες από τη μαγική εκείνη βραδιά και ακόμη συνεχίζω να γίνομαι αποδέκτης συγχαρητηρίων για τη σπουδαία εκδήλωση. Δεν είναι όμως οι ευχές και τα συγχαρητήρια που με παρακίνησαν να γράψω αυτές τις γραμμές αλλά τα συνοδευτικά τους λόγια…Κάποιος μου είπε ότι «…επέστρεψα στους δρόμους που παίζαμε παιδιά κουτσό…». Κάποιοι άλλοι ότι «…γυρίσαμε στις γειτονιές όπου πρωτοστάτησε η καρδιά μας…», «…όπου σεργιανούσε ξένοιαστη  η νιότη μας…»
            Πράγματι όλοι έχουν δίκιο. Όλοι κερδίσαμε από αυτήν τη βραδιά της μουσικής πανδαισίας. Η ξεχασμένη γειτονιά, η χαμένη αθωότητα, τα ανομολόγητα πάθη, η δύναμη της ψυχής, ο πόνος, η αγάπη, ο χωρισμός κι ο μισεμός, το κουράγιο και η ελπίδα, τα χαμένα και τα εκπληρωμένα όνειρα πέρασαν από τα πλήκτρα και τις χορδές και ήρθαν και κάθισαν σαν ένας κόμπος στο λαιμό…Και όλοι μαζί, παραδομένοι στη μαγεία της μουσικής που λες και γράφτηκε για τον καθένα ξεχωριστά και για όλους μαζί, γίναμε ευάλωτοι στη συγκίνηση και στο συναίσθημα…
            Κι όλα αυτά χάρη στον αυθεντικό και έμπειρο «καπετάνιο», τον Σταύρο Ξαρχάκο, που με τον αέρα της μακρόχρονης μουσικής του δημιουργίας έκανε την περιπλάνηση γλυκιά…σαν όνειρο της Κυριακής…Αλλά και στους συνοδοιπόρους του. Τον Αλέξη Κωστάλα, που με όπλο τη μαγική χροιά της φωνής του μας ενημέρωνε περιληπτικά πριν από κάθε ταινία και ήταν σα να βλέπαμε μπροστά μας το Νίκο Κούρκουλο, το Μάνο Κατράκη, τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, την Τζένη Καρέζη, τη Ζωή Λάσκαρη, τη Δέσπω Διαμαντίδου…Και τέλος τους υπέροχους μουσικούς, που με το μερακλίδικο και υψηλού επιπέδου παίξιμό τους κάνανε τις νότες θαλασσοπούλια ταξιδιάρικα…

            Σας ευχαριστούμε όλους. Σ’ ευχαριστούμε Σταύρε Ξαρχάκο. Σ’ ευχαριστούμε καπετάν – Σταύρε…    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου