Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Εκδήλωση για την Άλωση της Πόλη στη Λεμεσό (17-5-2012)


Κηποθέατρο Λεμεσού, Πέμπτη 17 Μαϊου 2012, ώρα 8μμ
 Τραγούδησαν η Αρετή Κετιμέ, οι αδελφοί Γρηγόρης και Πέτρος Παπαεμμανουήλ και ο Γιώργος Καλογήρου.
Τα κείμενα διάβασαν ο Γιάννης Ξενοφώντος και η Γεωργία Μηνά

Έναν πουλίν, καλόν πουλίν, εβγαίν' από την Πόλιν,
μηδέ σ' αμπέλιν 'κόνεψεν, μηδέ σα περιβόλιν,
επήεν και ν’ εκόνεψεν απάν σου Ηλί το κάστρον
επήεν και ν' εκόνεψεν σ' Αγιά-Σοφιάς την πόρταν.
Ένοιξεν τ' έναν το φτερόν, σο αίμαν βουτεμένον.
Ένοιξεν τ’ άλλο το φτερόν, χαρτίν είχε γραμμένον.
Σίτ’ αναγνώθ',  σίτια (σίτε) κλαίει, σίτια (σίτε) κρούει την καρδίαν:
Ν' αϊλί εμάς και βάι εμάς, 'πάρθεν ή Ρωμανία!
Ν' αϊλί εμάς και βάι εμάς, οι Τούρκ’ την Πόλ’ επαίραν.
Η Ρωμανία αν πέρασεν, η Ρωμανία αν ‘πάρθεν
Η Ρωμανία αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.

Ήταν μια πόλη, που η ζωή κι η ιστορία της μοιάζει με παραμύθι. Πρωτοχτίστηκε, όπως το ‘πε το μαντείο, απέναντι απ’ την πόλη των τυφλών, σε ένα τόπο γεμάτο ομορφιές και χάρες. Και ήταν Έλληνες εκείνοι που τη χτίσανε και την κατοίκησαν. Και τ’ όνομα της έμεινε αθάνατο στην ιστορία. Βυζάντιο την είπανε. Κι έδωσε το όνομα της σ’ ολόκληρη μια εποχή και ιστορία.
Εκεί όπου ο Πόντος ενώνεται με την Προποντίδα. Εκεί όπου ενώνονται οι δύο ήπειροι Ασία και Ευρώπη, στο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης, το 328 μετά Χριστόν, ο πρώτος χριστιανός αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος ο Μεγάλος με τη σημαία του Σταυρού χαράσσει τα θεμέλια της νέας πρωτεύουσας, της Αυτοκρατορίας.
Εκεί έχτισε την Πόλη του, που τα όρια της άγγελος τα χάραξε, σταλμένος απ’ τον ουρανό. Την Πόλη, η οποία θα γίνει ο νέος φάρος του κόσμου επί μία χιλιετία, την Κωνσταντινούπολη, την οποίαν αφιέρωσε στην προστασία της Θεοτόκου και στη δόξα του Δεσπότου Χριστού, του Βασιλέως των Βασιλευόντων και Κυρίου των Κυριευόντων.

Και έγινε η Κωνσταντινούπολη, η πρώτη Θεοφρούρητη Πόλη, το καύχημα της Χριστιανοσύνης. Εδώ, για πρώτη φορά, υψώθηκε σημαία ο Σταυρός και έκτοτε κατέστη το σύμβολο της νίκης και η Πόλις η πρωτεύουσα του Ανατολικού Χριστιανισμού.
Τα τείχη της, απώθησαν επί δέκα ολόκληρους αιώνες την ορμή των βαρβάρων. Επάνω τους συνετρίβησαν οι ορδές των εχθρών του χριστιανισμού και στις επάλξεις τους η Πλατυτέρα στάθηκε ακοίμητος φρουρός. Τα τείχη μιλούν για δόξες και θυσίες και νικητήρια στην Υπερμάχο Στρατηγό. Από τους εντός των τειχών της Κωνσταντινούπολης κατοίκους, ξεχύθηκε ένας πολιτισμός, ο οποίος φώτισε τον κόσμο, Ανατολή και Δύση.

Όταν ήλθε η ώρα η πόλη να τουρκέψει και μπήκαν μέσα οι Τούρκοι, έτρεξε ο βασιλιάς μας καβάλα στ’ άλογό του να τους εμποδίσει. Ήταν πλήθος αρίφνητο η Τουρκιά, χιλιάδες τον έβαλαν στη μέση κι εκείνος χτυπούσε κι έκοβε με το σπαθί του.
Τότε σκοτώθη τ’ άλογό του κι έπεσε κι αυτός. Κι εκεί που ένας Αράπης σήκωσε το σπαθί να χτυπήσει το βασιλιά, ήρθε άγγελος Κυρίου και τον άρπαξε και τον πήγε σε μια σπηλιά βαθιά στη γη κάτω, κοντά στη Χρυσόπορτα.
Εκεί μένει μαρμαρωμένος ο βασιλιάς και καρτερεί την ώρα να ’ρθει πάλι ο άγγελος να τον σηκώσει. Οι Τούρκοι το ξέρουν καλά αυτό, μα δεν μπορούν να βρουν τη σπηλιά που είναι ο βασιλιάς γι’ αυτό έχτισαν την πόρτα που ξέρουν πως απ’ αυτή θα μπει να τους πάρει πίσω την Πόλη.
Μα, όταν είναι θέλημα Θεού, θα κατεβεί ο άγγελος στη σπηλιά και θα τον ξεμαρμαρώσει και θα του δώσει στο χέρι το σπαθί που είχε στη μάχη. Και θα σηκωθεί ο βασιλιάς και θα μπει στην Πόλη από τη Χρυσόπορτα και, κυνηγώντας με τα φουσάτα τους Τούρκους, θα τους διώξει ως την Κόκκινη Μηλιά.
Μαρμαρωμένε Βασιλιά, πολύ δε θα προσμένεις.
Ένα πρωί, απ' τα νερά του Βόσπορου κει πέρα
θενά προβάλει λαμπερός μιας Λευτεριάς χαμένης
ο ασημένιος ήλιος.

Βόσπορος – Μαρμαρωμένος Βασιλιάς

Κι έγινε για χίλια χρόνια η βασίλισσα των πόλεων, η πόλη η ξακουστή, που ασφαλίστηκε με θεόκτιστα τείχη, στολίστηκε με περισσή χάρη και πλούτη και καρδιά της είχε την Αγιά Σοφιά. Ξακουστοί πατριάρχες και αυτοκράτορες λάμπρυναν τη ζωή της και την ιστορία της, κι έλαμπε σαν αστέρι ολοφώτεινο στο χριστιανικό στερέωμα και φώτισε χώρες και λαούς.
Μα ήρθαν χρόνια δύσκολα και βάρβαροι λαοί, που πάντα τη ζηλεύανε και την εθέλανε δική τους. Την περικύκλωσαν ασφυκτικά για να την κατακτήσουνε. Κι αντιστέκονταν οι βυζαντινοί κι επικαλούνταν της Παναγιάς τη δύναμη και τη βοήθεια και την Πόλη δεν την έδιναν. " Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ουτ' εμόν εστί ούτε άλλου τών κατοικούντων εν αυτή. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών.." βροντοφώναξε ο τελευταίος αυτοκράτορας, ο ηρωικός Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.

Από το μεσημέρι της 29ης Μαΐου που πατήθηκε η Πόλη, άρχισε ο κούρσος. Άρπαζαν όσους έβρισκαν και τους αιχμαλώτιζαν, ενώ έσφαζαν όσους προσπαθούσαν να αντισταθούν. Μέσα στην μεγάλη εκκλησιά της του Θεού Σοφίας, στον επίγειο ουρανό, στο άρμα των Χερουβίμ, οι Τούρκοι ατιμάζουν γυναίκες και μικρά παιδιά.  Πολεμούσαν ηρωικά και κρατούσανε κι είχανε την πίστη και την ελπίδα τους για τη σωτηρία της Πόλης στο Χριστό και στην Παναγιά στερεωμένη.
Μα αχ! Εκείνη η κερκόπορτα! Πώς ξεχάστηκε κι απόμεινε αφύλαχτη; Για πότε μπήκαν μέσα οι βάρβαροι κι ανοίξανε όλες τις πύλες κι ορμήσανε μέσα αλαλάζοντας οι εχθροί;
Τι νύχτα φοβερή κι εκείνη! Η ξακουστή η Πόλη, που χίλια χρόνια έλαμπε σαν ολοφώτεινο αστέρι, άδοξα έσβησε μέσα σε μια νύχτα, γιατί ήταν θέλημα θεού η Πόλη να τουρκέψει.

Όντεν εθεμελιώνασιν – Τρία Καράβια – Μοναχογιός ο Κωνσταντής

Για πρώτη φορά μετά από τόσους μήνες, για πρώτη φορά μετά από την ασέβεια της 12ης Δεκεμβρίου, με το παπικό συλλείτουργο, πήγαν να Λειτουργήσουν στην Αγιά Σοφία, που έμενε αλειτούργητη από τότε… Ορθόδοξη, γνήσια, ευπρόσδεκτη και πραγματική θα ήταν η Λειτουργία αυτή τη φορά. Την τελευταία φορά… Μια Λειτουργία Συγνώμης και Εξιλέωσης, μια Λειτουργία Ειρήνης με το Θεό της απέραντης υπομονής και αγαθότητας… Με Εκείνον που θυσιάστηκε ο ίδιος, που οδηγήθηκε ως πρόβατο στη σφαγή, όπως θα οδηγούνταν σε λίγο ο λαός της Βασιλεύουσας και όλη η Ορθόδοξη Ρωμιοσύνη…  "Σώσον Κύριε τον λαόν σου…" έβγαινε με θέρμη και πίστη από χιλιάδες στόματα.

Θρήνος, κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη

Θλίψις απαραμύθητος έπεσεν τοις Ρωμαίοις

Εχάσασιν το σπίτι τους, την Πόλην την αγίαν,

Το θάρρος και το καύχημα και την απαντοχή τους.



Δάκρυσε ο λαός, γονάτισαν όλοι, προσευχήθηκαν οι Ιερείς, έλαμψαν τα καντήλια μπροστά στις χρυσοντυμένες άγιες εικόνες, άστραψε το άγιο Δισκοπότηρο, ένας κόμπος ανέβηκε στο λαιμό όλων, η Πόλη όλη έκλαιγε, η Πόλη όλη ήταν στο Γολγοθά, ένοιωθε τη θυσία του Χριστού, πλημμύρισε τις καρδιές η αγάπη για τον Πλάστη, έπεσε στις ψυχές κάθε εμπόδιο, κάηκε από τον ποταμό των καυτών δακρύων κάθε ασέβεια.
"Συγχώρεσέ με Κύριε", ψιθύρισε με φόβο και δέος ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος "Συγχώρεσε με και δώσε μου ανδρείο τέλος".

Δύο σταγόνες κύλησαν στο μάγουλό του καθώς έκλεινε μέσα του τον ίδιο τον Βασιλέα των βασιλέων… Και από πίσω του όλος ο λαός, ένα αμέτρητο πλήθος, με άπειρη συγκίνηση και περισσή ευλάβεια, Μεταλάμβανε των Αχράντων Μυστηρίων, λαμβάνοντας αληθώς Σώμα και αληθώς Αίμα του εσφαγμένου Αρνίου, του Σωτήρα Χριστού. Στην τελευταία Μεταλαβιά, στο ύστατο "Μετά Φόβου"… Τη νύχτα της 28ης Μαΐου, στην Αγία του Θεού Σοφία… Καθώς έξω, πέρα στο τουρκικό στρατόπεδο, γίνονταν οι τελευταίες προετοιμασίες για την τελική επίθεση, ο τελευταίος φανατισμός για ελεύθερη λεηλασία της σπουδαιότερης, λαμπρότερης και ανίκητης πόλης του κόσμου. Της Πρωτεύουσας του Ελληνισμού και της Χριστιανοσύνης!
Κωνσταντίνε η πόλη σου – Εάλω

Δάκρυα σπαραγμού βγήκαν από τα σωθικά του σαν άκουσε εκείνο το "εάλω"… Η Πόλη του, ό,τι αγάπησε, αυτό για το οποίο τόσο πάλεψε και ξαγρύπνησε, αυτή για την οποία διέπραξε τη μεγάλη ασέβεια, η Πόλη του Θεέ μου "εάλω"!
Γύρισε κατάκοπος το κεφάλι του ο Κωνσταντίνος… Ήταν πια ολομόναχος! Όλοι σχεδόν γύρω του είχαν πέσει σαν ήρωες! Ως Έλληνες!

Κόψετε το κεφάλιν μου, χριστιανοί Ρωμαίοι

επάρετέ το, Κρητικοί, βαστάτε το στην Κρήτην

να το ιδούν οι Κρητικοί να καρδιοπονέσουν,

να δείρουσι τα στήθη τους, να χύσουν μαύρα δάκρυα

και να με μακαρίσουσιν ότι ούλους τους αγάπουν"


Σαν αστραπή πέρασε από το νου του το αίτημα που είχε ζητήσει από το Χριστό, το βράδυ όταν Μεταλάμβανε και γύρεψε συγχώρηση. Και σαν απάντηση ήρθε τότε ένα δυνατό χτύπημα που του έκοψε την ανάσα! "Εάλω η Πόλις" ακούστηκε μακάβρια η σπαραχτική φωνή.

Το μικρό Βλαχόπουλο – Να ‘μαν δεντρί στη Βενετιά – Ανάμεσα σε τρείς θάλασσες – Καράβι Καραβάκι

"τίς ἐστιν ὃς διηγήσεται τὴν ἐκεῖ συμφοράν; τίς τοὺς γεγονότας τότε κλαυθμοὺς καὶ τὰς φωνὰς τῶν νηπίων καὶ τὰ σὺν βοῆι δάκρυα τῶν μητέρων καὶ τῶν πατέρων τοὺς ὀδυρμούς, τίς διηγήσεται;"
Ποια γλώσσα μπορεί να πει τι γίνηκε σαν μπήκανε μέσα οι Τούρκοι, βαστώντας στα χέρια τους άλλοι ματωμένα μαχαίρια, μια οργυιά μάκρος, άλλοι πελέκια ακονισμένα, άλλοι κοντάρια που αστράφτανε οι σουβλερές τους μύτες. Η εκκλησιά πιτσιλίστικε από τα αίματα σε δύο μπόγια ύψος. Όσοι απομείνανε ζωντανοί είχανε τρελαθεί. Οι Τούρκοι δένανε τους άντρες με σχοινιά, τις γυναίκες με τις ζώνες τους. Έβλεπες αφεντάδες δεμένους πιστάγκωνα μαζί με τους υπηρέτες, κυράδες με τις δούλες, παπάδες με γριές, δεσποτάδες, παλικάρια βουτηγμένα στο αίμα. Ο ένας μπροστά στον άλλον βιάζανε τις γυναίκες ανάμεσα σε κουφάρια και σε λαβωμένους που μουγκρίζανε. Άλλοι πάλι από ‘κείνα τα αγρίμια ξεγύμνωναν την εκκλησία. Μέσα σε μία ώρα απομείνανε μονάχα οι τοίχοι. Δεν αφήσανε μηδέ καντήλι, μηδέ βαγγέλιο, μηδέ εικόνα, τίποτα.

Τι αίμα και τι δάκρυα χυθήκανε! Χιλιάδες καρδιές χτυπούσανε, τέτοια συμφορά δε μπορεί να τη συλλογιστεί άνθρωπος. Άλλοι σφαζόντανε πριν πάνε στα σπίτια τους, άλλοι καταφέρνανε να φτάσουνε στα δικά τους μα δεν βρίσκανε τα παιδιά τους και τις γυναίκες τους. Ανδρόγυνα χωριζόντουσαν, ο ένας Τούρκος έσερνε τον άντρα και ο άλλος τη γυναίκα. Τα παιδιά τα ξεκολλούσανε απ’ το λαιμό της μάνας. Τα κορίτσια τα σέρνανε απ’ τα μαλλιά μέσα στο δρόμο. Πεινασμένα σκυλιά πίνανε το αίμα που άχνιζε μέσα στα χαντάκια. Πιο πολλά ήτανε τα κομμένα κεφάλια που κοιτόντανε στο χώμα παρά οι πέτρες της γης. Φρόνιμες νοικοκυράδες που δεν τις είχε δει ο ήλιος ατιμάζονταν γυμνές μέσα στις πλατείες. Παπάδες περπατούσανε βιαστικά, φορτωμένοι με βαριά σεντούκια, που τους τα είχανε φορτωμένα οι ζεμπέκηδες και τους δέρνανε σαν γαϊδούρια και τους τραβούσανε με το καπίστρι που είχανε περασμένο στο λαιμό τους.     
Όλη τη μέρα σφάζανε. Τόσο μουσκεμένη ήταν η γη, λες και έβρεξε αίμα. Τα κουφάρια τα ρίχνανε στο μπουγάζι του Βοσπόρου και το ρέμα τα κατρακυλούσε. Χριστιανοί – Τούρκοι ανακατεμένοι.

«Τη δεύτερη δε από της ημέρας εκείνης, εισελθών ο Μεχμέτης, περιόδευσε την πόλιν και ην η πάσα άοικος, ούτε άνθρωπος, ούτε κτήνος, ούτε όρνεον κραυγάζον ή λαλούν εντός.»
Ήτανε πια πεθαμένη και θαμμένη η ξακουσμένη Κωνσταντινούπολη, η Θεοσκέπαστη, η Νέα Σιών, η Εφτάλοφη, το καμάρι της Ανατολής, πώβρισκε άνθρωπος και του πουλιού τα γάλα. Πούχε το κάστρο με τους τρακόσους πύργους, τα παλάτια, τις τρακόσες εκκλησιές και τα διακόσια μοναστήρια, τ' αμέτρητα τ' αγάλματα κι' ό,τι μπορεί να βάλει ο νους τ' ανθρώπου.
Το τέλος της Πόλης φαίνεται ακόμα πιο λυπητερό άμα συλλογισθεί κανείς πως χαλάστηκε το μήνα Μάη, τις μέρες που μοσκοβολούσανε οι πασκαλιές και ανθίζαν οι τριανταφυλλιές.

Τζιβαέρι – Σαν τα μάρμαρα της πόλης – Σε καινούρια βάρκα μπήκα – Αραμπάς περνά

Θλιβερό το απόβραδο της εικοστής ενάτης Μαΐου -ημερομηνία ορόσημο στην πορεία της Ρωμιοσύνης αλλά και όλου του Χριστιανικού κόσμου. Η μεγαλύτερη απώλεια που υπέστη το ελληνικό έθνος μέσα στο ρου της ιστορίας ήταν αυτή η πόλη.
Κι αναρωτιέμαι πόσοι τάχα απέμειναν να θυμούνται πώς χρόνια πριν, στην απόμακρη εκείνη ρηγιώνα του Βυζαντίου, κάθε χρόνο, κάθε τέτοια μέρα που οι κυρίαρχοι πανηγύριζαν την επέτειο της Αλώσεως, γενόταν σιωπηλά σύναξη μιας πλειάδας αθεράπευτων νοσταλγών του Βυζαντίου, οι οποίοι τελούσαν τρισάγιο εις μνήμην του ύστατου βυζαντινού αυτοκράτορα.

Κείνη τη μέρα, που δεν πρέπει να λογαριαστεί μηδέ στις μέρες των χρόνων, μηδέ στις μέρες των μηνών, παρά να τη σκεπάσει σκοτάδι, ο φόβος που έπιασε τους ανθρώπους ήτανε τέτοιος, που τρείς και τέσσερις γενεές δε φτάσανε για να τους συνεφέρουνε. Ακόμα και σήμερα, σα διαβάζει κανείς όσα γράψανε οι ιστορικοί εκείνου του καιρού, είναι στιγμές που τρέμει στ’ αλήθεια, σαν να βρίσκεται ο ίδιος μέσα στην Πόλη, κι ώρα με την ώρα περιμένει να δει τους Τούρκους να σφάζουνε τον κόσμο μπροστά στα μάτια του.

Ξυπνάμε το πρωινό με την πίκρα χαμένων πατρίδων κι αγρυπνάμε τα βράδια με την οδύνη της αδικίας στα βλέφαρα. Καθώς κοιτάζουμε τους ορίζοντες με το όνειρο των παραθυριών που στοιχειώνουν και των βράχων που σιωπούν. Γεμίζουμε την καρδιά με το φαρμάκι του ξεριζωμού.

Να ξυπνάμε το πρωινό με την πίκρα. Αλλά η πίκρα, όταν γίνεται χαμός της μνήμης, δεν υπάρχει χαμός και χαμένες πατρίδες. Όταν η μνήμη σηκώνεται και μεστώνει με το όνειρο και την εγκαρτέρηση, γίνεται καρδιά πάλλουσα και ψυχή ριζωμένη βαθύτατα στο φώς της δικαιοσύνης.

Δεν μπορεί να ξεριζωθεί η γη, και δεν μπορεί η μνήμη να αδρανεί και να διαλύεται, όσο μέσα μας η πίκρα θα μεταποιείται σε σύμβολο πίστεως, και η πίστη θα μεταφράζεται σε θέληση για λευτεριά και αρετή.

Να ξυπνάμε τα πρωινά με την πίκρα του χαμού που δεν διαρκεί. Γιατί δεν υπάρχει χαμός όσο υπάρχει η ζωή και η θέληση της. Όσο το όνειρο ανδρώνεται και γίνεται ένα με τα χέρια, ένα με το χώμα και τα δέντρα και τον αέρα που αναπνέουμε και τον ήλιο που μας θερμαίνει. Όσο το όνειρο γίνεται πράξη.

Νανούρισμα – Ένα τρεχαντηράκι – Στο ‘πα και στο ξαναλέω

 Άλλο ένα ξερίζωμα όχι λιγότερο επώδυνο κι όχι λιγότερο εγκληματικό, επιτελείται σιωπηλά. Ο χρόνος αντιστρέφεται και η ιστορία επαναλαμβάνεται από τους ίδιους με τα ίδια θύματα.
Δεν είναι οι άνθρωποι που παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Είναι αυτά που μένουν. Τα διαβάζουμε και ανατριχιάζει η μνήμη. Τα χαλασμένα καμπαναριά, οι βεβηλωμένοι ναοί, τα σπασμένα εικονοστάσια, οι θρυμματισμένες εικόνες. Από εδώ πέρασε ένας λαός κι έκτισε την ταυτότητα του με πέτρα και τέχνη, εκκλησιές και λιακωτά. Άφησε τα βήματα του και τα αχνάρια του πάνω στη γη, για να κοιτάζει η ιστορία και να βρίσκει τον εαυτό της. Για να κοιτάζουν οι άνθρωποι και να μελετούν την ιστορία ενός λαού που έμαθε να κτίζει και να χαμογελά, να οργώνει και να χαίρεται.
Από εδώ πέρασε ένας άλλος λαός και άφησε τα δικά του σημάδια. Και γέμισε πληγές το χώμα. Βρήκε εκκλησιές και τις χάλασε. Βρήκε λιακωτά και τα κούρσεψε. Βρήκε τα βήματα ενός πολιτισμού και θέλει να τα παραγράψει. Και χαλά και δεν μπορεί να κτίσει. Και ιεροσυλεί γιατί δεν μπορεί να σεβαστεί. Και καταστρέφει γιατί δεν μπορεί να δημιουργήσει.

Ένα άλλο ξερίζωμα. Η προσπάθεια δεν είναι να φύγουν μόνο οι άνθρωποι. Πρέπει να φύγει κι ότι θυμίζει το πέρασμα τους από την κατεχόμενη γη.
Μην έρθει αύριο η ιστορία και ζητήσει εξηγήσεις. Μην έρθει αύριο η ιστορία και ζητήσει δικαιώματα. Μην έρθουν αύριο οι νόμιμοι κληρονόμοι και βρουν αποδεικτικά σημεία. 
Βογκά η βαθύτατη ρίζα και το τσεκούρι πέφτει και γεμίζει τραύματα. Αρνείται, δεν ξεκολλά, δεν περιγράφεται εύκολα. Θα γίνουν οι εκκλησιές ερείπια και η τελευταία πέτρα που θα μείνει θα φωνάζει.
Θα γίνουν οι βυζαντινές εικόνες στάχτη στη φωτιά και η στάχτη ακόμα θα φωνάζει το όνομα της εικόνας. Θα πέσουν τα καμπαναριά και οι καμπάνες θα ηχούν χωρίς αυτά, μέσα στο χρόνο, την οργή και τον φόνο. Το δάκρυ χύνεται βροχή. Ο πόνος αβάσταχτος, ο καημός μεγάλος. Τα όνειρα έγιναν εφιάλτες και αιχμαλώτισαν τον θάνατο, τον ξεριζωμό, την καταστροφή.
Απ’ εδώ πέρασε ένας άλλος λαός κι έστρεψε το ρολόι ανάποδα και η ιστορία θεάται τον βιασμό και την ιεροσυλία. Κι ανατριχιάζει καθώς επαναλαμβάνεται και γνωρίζει ότι μετά τον καινούριο χαλασμό οι χτίστες θα ξανάρθουν. Να ρίξουν θεμέλια, τη μνήμη να ξαναφτιάξουν. Να ρίξουν στο χώμα τον ιδρώτα τους για να κάμουν λάσπη. Να πάρουν στα χέρια τους τις καρδιές και να χτίσουν ξανά τα κονάκια τους.

Πάρθεν η Ρωμανία – Εσείς χελιδονάκια μου – Στου Βοσπόρου τ’ Αγιονέρια

Το βουνό της απαντοχής, το σύμβολο της εγκαρτέρησης, η κορυφογραμμή της ελπίδας, μέσα στη σφιγμένη παλάμη κρατά σφικτά της ψυχής τη δύναμη και της καρδιάς την υπομονή.

Το πιστεύουμε, θα ξαναέρθει η άνοιξη και θα ανθίσει πάλι η ζωή. Δεν ξεχνούμε την  ιστορία μας, γιατί αν την ξεχάσουμε θα λιγοστέψουμε σαν Έλληνες, θα φτωχύνουμε σαν άνθρωποι, θα μικρύνουμε και θα μαραθούμε.

Μακάρι να μπορούσε εκεί να είναι όλη η Ελλάδα, όλες οι γενιές, να δουν τι θα πει πατρίδα, να δουν τι θα πει Πίστη, να δουν τι θα πει Έλληνας Ορθόδοξος. Μακάρι να ήταν εκεί όλα τα Έθνη, για να ξέρουν, για να τρέμουν από δέος, για να βουρκώνουν τα μάτια τους όταν θα λένε Ελλάδα και Ρωμιοσύνη, όταν θα μιλούν για Κωνσταντινούπολη και για Ιστορία της Ανθρωπότητας!

Τι κι αν διάβηκαν τόσα χρόνια από σήμερα; Οι τόποι μας δεν σάλεψαν ούτε εκατοστό απ’ την καρδιά μας. Έμειναν μέσα της ριζωμένοι, γιατί μια δράκα απροσκύνητοι Έλληνες με πίστη στο Χριστό και στην Παναγία κρατούνε ψηλά τη σημαία του αγώνα, τη σημαία του Χριστού που ποτέ δεν μας ξέχασε.

Θα ανάψουν τα καντήλια στις Εκκλησιές της Πόλης του Κωνσταντίνου, φτάνει πάντα να θυμόμαστε ότι καρτερούν ανάσταση κάποιοι Έλληνες.

Στην ελληνική και ορθόδοξη ψυχή υπάρχει κάτι ανώτερο, ανέκφραστο και αστάθμητο που στέκει πάνω από την περηφάνια, το πείσμα και την παλικαριά που μόνο τούτη η ψυχή ξέρει να δίνει στα παιδιά της. Γιατί αυτό και το ίδιο είναι τούτο το Γένος στους αιώνες! Μακριά από το Χριστό χάνεται και κοντά Του ξαναγεννιέται!

Έχε γεια, πάντα γεια

Εκδήλωση για την Άλωση της Πόλης στη Δράμα (Τρίτη 29 Μαϊου 2012)


Ημερίδα - συναυλία για το περιβάλλον

Δ Ε Λ Τ Ι Ο  Τ Υ Π Ο Υ
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ «ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ – ΝΕΑ ΔΡΑΜΑ» 

Ημερίδα - συναυλία για το περιβάλλον
Θεατράκι «Σωκράτης Δημητριάδης» (πρώην Αγίας Βαρβάρας)
Τετάρτη 6 Ιουνίου 2012, ώρα 8μμ, είσοδος ελεύθερη
 
Μια πολύ ενδιαφέρουσα και σημαντική ημερίδα-συναυλία διοργανώνει η Δημοτική Παράταξη «ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ – ΝΕΑ ΔΡΑΜΑ» στο Θεατράκι «Σωκράτης Δημητριάδης» (πρώην Αγίας Βαρβάρας) με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος που κάθε χρόνο είναι στις 5 Ιουνίου.

Κεντρικό Θέμα της εκδήλωσης είναι «η Αειφορική Ανάπτυξη και Αξιοποίηση του Φυσικού Περιβάλλοντος και των Υδατικών Πόρων της Δράμας».

Η δε επί μέρους θεματολογία της εκδήλωσης έχει ως εξής:
1. Ομιλία με τον Θεόδωρο Ι. Παναγόπουλο, ομ. Καθηγητή του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Πειραιώς με θέμα:     «5η Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. Οι δύο Περιβαλλοντικοί   Θησαυροί της Δράμας και οι Θεματοφύλακές της» και

2. Συναυλία με την πολυτάλαντη δραμινή ερμηνεύτρια Σάσα Παπαλάμπρου και τον επίσης δραμινό κορυφαίο μουσικό Δημήτρη Σίντο.

Την εκδήλωση, η οποία είναι μία ακόμη εμπνευσμένη πρωτοβουλία του Επικεφαλής και Υποψηφίου Δημάρχου της παράταξης Γρηγόρη Παπαεμμανουήλ, θα προλογίσει ο Δημήτρης Κισσούδης, μέλος της παράταξης «Νέα Εποχή – Νέα Δράμα» και Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Περιβάλλοντος – Πολιτισμού (Ε.ΠΕ.ΠΟΛ.) στο Ν. Δράμας.

Οι βασικοί σκοποί της εκδήλωσης είναι:
α) Η ανάδειξη και προβολή των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και αξιών των οικοσυστημάτων του Ν. Δράμας.
β) Η προώθηση της Βιώσιμης Ανάπτυξης και αξιοποίησης του φυσικού περιβάλλοντος  και των Υδατικών Πόρων της Δράμας.
γ) Η προαγωγή της αγροτο – τουριστικής ανάπτυξης στην περιοχή μας ως μια εναλλακτική πρόταση στήριξης της Τοπικής Οικονομίας και της Περιφερειακής Ανάπτυξης.
δ) Η περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση των πολιτών, αλλά κι η κινητοποίηση του Κράτους για την λήψη των απαραίτητων μέτρων για την προστασία του Φυσικού και Αστικού Περιβάλλοντος και
ε) Η βελτίωση της ποιότητας της ζωής  μας.

Από την ημερίδα θεωρείται βέβαιο ότι θα προκύψουν πολύ χρήσιμα και σημαντικά συμπεράσματα, τα οποία θα αξιοποιηθούν προς όφελος της Δράμας και των κατοίκων της.

Η είσοδος είναι ελεύθερη και καλούνται να την παρακολουθήσουν όλοι οι δραμινοί πολίτες, τα μέλη της Οικολογικής Κίνησης Δράμας και άλλων περιβαλλοντικών οργανώσεων, οι αγρότες – παραγωγοί, οι εκπρόσωποι των κοινωνικών φορέων και των συλλόγων της Δράμας, οι εκπρόσωποι των Δήμων και της Περιφέρειας κ.ά.

Για την εκδήλωση θα δοθεί Συνέντευξη Τύπου την Παρασκευή 1 Ιουνίου 2012, στις 11:30 το πρωί, στο γραφείο της παράταξης στον 1ο όροφο του Δημαρχείου.

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

Μήνυμα για την έναρξη των Πανελλαδικών Εξετάσεων


Μήνυμα για την έναρξη των Πανελλαδικών Εξετάσεων

Του Γρηγόρη Παπαεμμανουήλ
Επικεφαλής-Υποψηφίου Δημάρχου
της Δημοτική Παράταξης «Νέα Εποχή-Νέα Δράμα»

Άλλη μια σχολική χρονιά φτάνει στο τέλος της. Μια χρονιά με πολλές διακυμάνσεις και απρόοπτα. Μια χρονιά κατά την οποία η πολυδιάστατη κρίση που ταλανίζει την πατρίδα μας δεν άφησε ανεπηρέαστη και τη μαθητιώσα νεολαία μας.
Και τώρα έφτασε «η ώρα της κρίσης» μέσα από τη δοκιμασία των εξετάσεων. Και κυρίως έφτασε «η ώρα της κρίσης» για τα παιδιά της Γ’ Λυκείου. Ένας αγώνας 6 χρόνων, που άρχισε όταν αυτά τα παιδιά πήγαν στην Α’ Γυμνασίου ολοκληρώνεται σε λίγες μέρες. Το θέμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας μέσα στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο είναι τεράστιο και αποτελεί αντικείμενο συζητήσεων πολλών φορέων και επιστημόνων. Διαχρονικά, τα λάθη και οι παραλήψεις που γίνονταν και γίνονται από τις εκάστοτε ηγεσίες του Υπουργείου Παιδείας (κάποτε λεγόταν και Εθνικής αλλά φαίνεται ότι αυτό ενοχλούσε μερικούς και…μερικές) δεν διορθώνονται παρ’ όλες τις φιλότιμες και ηρωικές προσπάθειες των εκπαιδευτικών.
Η παραπαιδεία (φροντιστήρια και ιδιαίτερα κατ’ οίκον μαθήματα) συνεχίζει να ακμάζει. Το δημόσιο σχολείο συνεχίζει να πειραματίζεται. Και τα παιδιά παλεύουν κάτω από αντίξοες συνθήκες προσπαθώντας να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Όνειρα που δυστυχώς σήμερα προσαρμόζονται με βάση την οικονομική κρίση! Πλέον οι τελειόφοιτοι του Λυκείου επιλέγουν πόλη και όχι σχολή! Τα δεδομένα του οικογενειακού προγραμματισμού έχουν αλλάξει και οι γονείς καθοδηγούν τα παιδιά τους να επιλέξουν το τι θα σπουδάσουν με κριτήριο την απόσταση από το πατρικό σπίτι αλλά και τη σιγουριά ενός μισθού αμέσως μετά την αποφοίτηση (στρατιωτικές, αστυνομικές σχολές).



Μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο που έχει δημιουργηθεί λοιπόν, νοιώθω την ανάγκη ως Επικεφαλής και Υποψήφιος Δήμαρχος της ιστορικής παράταξης «Νέα Εποχή-Νέα Δράμα» αλλά κυρίως ως μέλος της εκπαιδευτικής κοινότητας της Δράμας, να ευχηθώ σε όλες και σε όλους που θα συμμετάσχουν στη δοκιμασία των πανελλαδικών εξετάσεων αλλά και των ετησίων προαγωγικών εξετάσεων υγεία, καλή δύναμη και καλή επιτυχία. Στα παιδιά που θα διαγωνισθούν καθαρό μυαλό χωρίς άγχος,  στους επιτηρητές υπομονή και στους εξεταστές πνεύμα επιείκειας και δικαιοσύνης.     

Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Θα αγωνίζομαι πάντα για το καλό του Δημοτικού Ωδείου Δράμας


Αντί να σιωπούν συνεχίζουν τα ψέματα και τις συκοφαντίες…
Επιτέλους οι κύριοι Χαρακίδης και Ιορδανίδης ας σοβαρευτούν!

Του Γρηγόρη Παπαεμμανουήλ
Επικεφαλής-Υποψηφίου Δημάρχου
Δημοτικής Παράταξης «Νέα Εποχή-Νέα Δράμα»

            Με μεγάλη έκπληξη και απορία διάβασα τη διπλή απάντηση-επίθεση στο προ ολίγων ημερών άρθρο μου σχετικά με τα προβλήματα στη λειτουργία του Δημοτικού Ωδείου Δράμας, τόσο από το γραφείο τύπου του Δήμου Δράμας όσο και από τη δημοτική παράταξη «πόλη+ζωή». Και πραγματικά δεν κατάλαβα γιατί για το ίδιο θέμα εκδόθηκαν δύο δελτία τύπου. Σκέφτηκα πάρα πολύ αν θα έπρεπε να απαντήσω. Τελικά αποφάσισα ότι ο δραμινός λαός δικαιούται να ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει με το Δημοτικό Ωδείο της Δράμας από την ώρα που ανέλαβαν τη διοίκησή του ο κύριος Χαρακίδης ως Πρόεδρος και ο κύριος Ιορδανίδης ως Αντιπρόεδρος.

            Και την αλήθεια καλύτερα από τον καθένα μας την ξέρουν οι μαθητές, οι γονείς και οι καθηγητές του Ωδείου μας. Όλους αυτούς θα ήταν χρήσιμο κάποιος δημοσιογράφος από τον έντυπο ή ηλεκτρονικό τύπο να τους βρει και να τους κάνει μερικές ερωτήσεις για να μάθει επιτέλους όλη η Δράμα την αλήθεια που εγώ «αδίστακτα κρύβω» όπως λέει στο δελτίο τύπου της η «πόλη+ζωή».
            Πάντως χαίρομαι που εκδόθηκαν αυτά τα δύο δελτία τύπου που μοναδικό στόχο έχουν να με πλήξουν προσωπικά και πολιτικά, γιατί υπάρχει πλέον δημόσια δέσμευση του Δήμου όσον αφορά στα δεδουλευμένα των συναδέλφων μου καθηγητών που από τον Οκτώβριο του 2011 δουλεύουν χωρίς σύμβαση και είναι πράγματι στον αέρα! Και μπορεί εγώ ως μέλος του Δ.Σ. να συνυπέγραψα στις 30-12-2011 την απόφαση να συναφθούν οι συμβάσεις των καθηγητών και να ψήφισα τον καθορισμό των ειδικοτήτων των διδασκόντων, αλλά δυστυχώς εξαιτίας των συνεχόμενων λανθασμένων χειρισμών της δημοτικής αρχής και της διοίκησης του Δημοτικού μας Ωδείου οι συμβάσεις αυτές ακόμη δεν έχουν εγκριθεί από τις υπηρεσίες της Περιφέρειας, και ως εκ τούτου κανείς καθηγητής δεν έχει σύμβαση στα χέρια του. Και συνεπώς το ξαναλέω: είναι στον αέρα!
            Όσο για τον αριθμό των μαθητών του Ωδείου, δεν καταλαβαίνω γιατί οι κύριοι Χαρακίδης και Ιορδανίδης λένε ότι είναι πολύ περισσότεροι από αυτούς που αναφέρω και ότι τα μαθητολόγια είναι στη διάθεσή μου. Ας δώσουν τα μαθητολόγια στη δημοσιότητα τώρα! Να μάθουμε πόσοι μαθητές φοιτούν αυτή τη στιγμή στο Ωδείο μας.
            Θα πρέπει όμως να μάθουμε και τι έγινε στ’ αλήθεια με τη ματαίωση της συναυλίας της ορχήστρας από το Δημοτικό Ωδείο Καβάλας. Και για να το μάθουμε αυτό το καλύτερο θα είναι να ρωτήσουμε τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Δημοτικού Ωδείου Καβάλας κύριο Γεώργιο-Ιούλιο Παπαδόπουλο ή τον διευθυντή της ορχήστρας Christopher Baka ή ακόμα καλύτερα τα παιδιά της ορχήστρας και τους γονείς τους. Νομίζω θα μας λυθούν πολλές απορίες αν ρωτηθούν αυτοί οι άνθρωποι τι ακριβώς συνέβη.
            Βέβαια στο δελτίο τύπου του Δήμου γίνεται αναφορά και στη φτωχή παρουσία της ορχήστρας του Ωδείου μας με δύο μεμονωμένες εκδηλώσεις που έγιναν στα δύο αυτά χρόνια της διοίκησης Χαρακίδη-Ιορδανίδη. Εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν χάρη στο μεράκι και την αγάπη του Καλλιτεχνικού Διευθυντή μας κ. Άγγελου Φιλίππου, ο οποίος πονάει το Ωδείο μας όσο λίγοι.
            Αντί να κομπάζουν όμως για το γεγονός ότι χάρη στις ενέργειες του κ. Φιλίππου πήγε η Ορχήστρα μας στο «γειτονικό Γκότσε Ντέλτσεβ και στη Φλώρινα», ας μας πούνε γιατί κατήργησαν τους δύο κορυφαίους θεσμούς των «Μουσικών Παραλλαγών» και της «Γιορτής της Μουσικής του Κόσμου», που έβαλαν τη Δράμα μας στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Πόλεων της Μουσικής. Δύο θεσμούς που κάθε χρόνο περίμεναν οι δραμινοί με λαχτάρα. Δύο θεσμοί που έδωσαν τη δυνατότητα στους κατοίκους της Δράμας και της ευρύτερης περιοχής να απολαύσουν τον Σταύρο Ξαρχάκο και την Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής, τον Αλέξανδρο Μυράτ και την Καμεράτα Φίλων της Μουσικής, την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, τη Συμφωνική Ορχήστρα της Σόφιας, τους Human Touch, τη Λένα Αλκαίου, το Χρήστο Θηβαίο, τη Σαβίνα Γιαννάτου, το Νίκο Τουλιάτο, τους Cubanitos από την Κούβα, τους Eli Yammin Blues Band από τη Νέα Υόρκη, τους Με La Amargates Tu από την Ολλανδία, τις Χορωδίες Βυζαντινής Μουσικής από το Πατριαρχείο της Συρίας και το Πατριαρχείο της Ρουμανίας, την Καμεράτα Πολυζωϊδη, τα Χάλκινα της Γουμένισσας, το Λουδοβίκο των Ανωγείων, τον ΙΑΜΒΟ και τόσα άλλα σχήματα και καλλιτέχνες.

            Και όλες αυτές οι σπουδαίες συναυλίες μέσω προγραμμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού, του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, της Αμερικάνικης Πρεσβείας με ελεύθερη είσοδο για το κοινό και χωρίς να επιβαρύνεται ο προϋπολογισμός του Δήμου μας.
            Επίσης ας μας πούνε γιατί κατήργησαν τη Συνάντηση Βυζαντινών Χορωδιών που συνδιοργάνωνε ο Δήμος Δράμας με την Ιερά Μητρόπολη Δράμας και τη Βυζαντινή Χορωδία «Οι Δομέστικοι της Δράμας» για 12 συνεχόμενα χρόνια ανήμερα της πολιούχου της πόλης μας Αγίας Βαρβάρας.
            Μήπως όλες αυτές οι εκδηλώσεις σχετίζονταν με το πρόσωπό μου; Μήπως εγώ είμαι αυτός που τις διοργάνωνε και τις καθιέρωσε στη δραμινή κοινωνία; Και αναρωτιέμαι αν θα είχαν καταργηθεί αν εγώ δεν ήμουν δημοτικός σύμβουλος της μείζονος αντιπολίτευσης και μάλιστα από τον Ιούνιο του 2011 Επικεφαλής και Υποψήφιος Δήμαρχος.
            Όπως αναρωτιέμαι αν θα είχαμε απολυθεί τόσο εγώ όσο και ο αδελφός μου Πέτρος από τη θέση του Καθηγητή Βυζαντινής Μουσικής του Δημοτικού Ωδείου Δράμας μετά από 15 συνεχόμενα και κατά γενική ομολογία επιτυχημένα χρόνια διδασκαλίας, αν δεν ήμουν δημοτικός σύμβουλος της μείζονος αντιπολίτευσης και μάλιστα από τον Ιούνιο του 2011 Επικεφαλής και Υποψήφιος Δήμαρχος.
            Και δεν καταλαβαίνω γιατί το να εργάζομαι στο Δημοτικό Ωδείο της Καβάλας από τη στιγμή που εκδιώχτηκα από την πόλη μου είναι μεμπτό!
             Για μένα το Δημοτικό μας Ωδείο ήταν, είναι και θα είναι το δεύτερο σπίτι μου. Πάντα θα αγωνίζομαι και θα παλεύω να έχει επιτυχίες. Πάντα θα παλεύω και θα αγωνίζομαι να είναι ψηλά. Για μένα «ο πολιτισμός είναι είδος πρώτης ανάγκης»!



Υ.Γ. Καλή η προσπάθεια του συντάκτη ή των συντακτών του δελτίου τύπου της «πόλης+ζωή» να συνδέσουν τις παρεμβάσεις μου για τα λάθη και τις αστοχίες του Ωδείου με τα αποτελέσματα των τελευταίων εθνικών εκλογών. Ένα έχω να πω μόνο: δε θα σταματήσω να αγωνίζομαι για μία καλύτερη «Κοινωνία Δραμινών» ποτέ!
           

Λυδία η Φιλιππησία, η πρώτη ευρωπαία Χριστιανή!


ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Τ σημεριν ποστολικ νάγνωσμα μς μεταφέρει  στν πόλη τν Φιλίππων, μία ρχαία πόλη τς Μακεδονίας, κοντ στ σημεριν Καβάλα. Στν πόλη ατ ζοσε γία Λυδία, τς ποίας μάλιστα τ μνήμη συμπίπτει ν ορτάζουμε σήμερα,κα ποία πρώτη λκύσθηκε στ χριστιανικ πίστη π τ κήρυγμα το ποστόλου Παύλου κα βαπτίστηκε μαζ μ λη τν οκογένειά της.

κολούθησαν συγκλονιστικ γεγονότα, τ ποα μς περιγράφει ποστολικ περικοπή: σύλληψη, βασανιστήρια, φυλάκιση το ποστόλου Παύλου καί το Σίλα καί, τέλος, θαυμαστ πελευθέρωσή τους, πο γινε ατία ν προσελκυσθε στ χριστιανικ πίστη κα δεσμοφύλακας τς φυλακς, ποος βαπτίσθηκε μαζ μ λόκληρη τν οκογένειά του.
Κα πως σημειώνει ερς συγγραφέας, «γαλλιάσατο πανοικ πεπιστευκς τ Θε». Ασθάνθηκε μεγάλη χαρ δεσμοφύλακας μαζ μ λη τν οκογένειά του, διότι εχαν πιστέψει στν ληθιν Θεό. οκογένειά του μποροσε πλέον ν πολαμβάνει τν πραγματικ ετυχία!
ετυχισμένη οκογένεια! Πόθος, εχ κα προσδοκία λων. Ποιο εναι μως ο βασικο παράγοντες πο ξασφαλίζουν τν ετυχία μέσα στν οκογένεια;
πρτος βασικς παράγοντας τς οκογενειακς ετυχίας εναι πίστη στν Θε κα εσέβεια. Στ ποστολικ νάγνωσμα εδαμε τι οκογένεια το δεσμοφύλακα πλημμύρισε π χαρ κα γαλλίαση, ταν πίστεψε στν Θεό. Ατ εναι βάση γι τν οκογενειακ ετυχία: ζωντανς σύνδεσμος μ τν Κύριο ησο Χριστό. Μόνο Ατς μπορε ν ξασφαλίσει ερήνη, χαρ κα ετυχία σ κάθε σπίτι.
σύνδεσμος ατς πιτυγχάνεται μ τ συμμετοχ τς οκογένειας στ ζω τς κκλησίας. ταν τ μέλη τς οκογένειας προσεύχονται κα κκλησιάζονται τακτικά, τότε ντλον χάρη κα δύναμη γι τν καθημερινό τους γώνα κα διατηρον σταθερ τν λπίδα τους στν Θεό. Κι ταν ξομολογονται κα προσέρχονται στ Ποτήριο τς Ζως, στ θεία Κοινωνία, πόση χαρ κα ερήνη θ ασθάνονται στν ψυχή τους καθς θ εναι νωμένοι μ τν Σωτήρα Χριστό!
Τν πίστη στν Θε κα τν εσέβεια καλλιεργε πίσης μελέτη το λόγου το Θεο. γία Γραφ πρέπει ν πάρχει σ κάθε σπίτι χι μόνο ς ελογία λλ κα ς καθημεριν μελέτημα κα ντρύφημα, στε ν φωτίζει κα ν δηγε λα τ μέλη τς οκογενείας στν φαρμογ το θείου θελήματος. ερς Ψαλμωδς σημειώνει τι τ λόγια το Θεο εναι τ «εφραίνοντα καρδίαν» (Ψαλμ. ιη΄ 9), δηλαδ ατ πο χαροποιον κα εφραίνουν τν καρδι σων τ τηρον. Εναι λοιπν ελογία λλ κα σφάλεια γι κάθε οκογένεια ν πορεύεται μ πίστη στν Θε κα ν καλλιεργε τ ρθόδοξο θος κα τν παραδοσιακ εσέβεια.
πάρχει μως κι νας δεύτερος βασικς παράγοντας γι τν ξασφάλιση τς οκογενειακς ετυχίας. νότητα κι γάπη μεταξ τν μελν της. Τ πόσο σημαντικ εναι νότητα μέ­σα στν οκογένεια, τ  καταλαβαίνουμε π τ τί πικρατε ταν ατ πουσιάζει: κνευρισμοί, διαπληκτισμοί, γκρίνια, πεσμα, καχυποψία, συνεννοησία κα ,τι λλο προκαλε γωισμς το καθενός.
Κα τ χειρότερο: πολλς φορς τ χάσμα πο δημιουργεται π τν λλειψη ληθινς γάπης, διογκώνεται κα καταλήγει στν ριστικ ρήξη: στ φοβερ δράμα το διαζυγίου.
Εναι νάγκη λοιπν ν καλλιεργεται γάπη κα νότητα μεταξ τν μελν τς οκογενείας. Γι ν γίνει ατ φείλουμε λοι ν καταπολεμομε τν  γωισμό μας κα ν γωνιζόμαστε ν περνικομε τς δυναμίες κα τ λαττώματά μας. μέγας παιδαγωγς γιος ωάννης Χρυσόστομος συμβουλεύει: ς σκούμαστε ν εμαστε πιεικες κα μεροι πρς λους κι ς καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια, στε ετε δικαίως ετε δίκως μς κατηγορήσουν, ν μν τ παίρνουμε κατ γράμμα, λλ γι να πράγμα μόνο ν φροντίζουμε: «κατασκευάζειν βαθεαν ερήνην τ οκί», δηλαδ ν ξασφαλίζουμε βαθι ερήνη στν οκογένεια (ΕΠΕ 3, 604).
Ατ εναι τ πι σημαντικ κα πεγον: ν κρατήσουμε τν οκογένειά μας δεμένη κι νωμένη μ τν Κύριο.
«Κα γαλλιάσατο πανοικ πεπιστευκς τ Θε».
«Πανοικί»! Μι λόκληρη οκογένεια ν πιστεύει στν Θεό! Τί ελογία! Στ βιβλίο τν Πράξεων λλ κα στς πιστολς το ποστόλου Παύλου ναφέρονται πολλς τέτοιες χριστιανικς οκογένειες. λλ κα στορία τς κκλησίας μας εναι γεμάτη π παραδείγματα μ λόκληρες οκογένειες γίων Μαρτύρων. Τί μεγάλη τιμή!
μητέρα, πατέρας, τ παιδιά... λοι γιοι! Μακάρι κι ο σύγχρονες οκογένειες ν κολουθήσουν τ παράδειγμά τους κα ν καλλιεργον τν πίστη στν Θε κα τν νότητα ς παραίτητη βάση γι ζω ληθιν χαρούμενη κα ετυχισμένη!